W ramach powtórek sięgnąłem i po odcinek "Gently Falling Rain". Owszem, są tam drobiazgi, których można się czepiać, np. ten, że to Kelly, nie Ozawa, stawia Krillom finalne ultimatum (niby da się takiego zagrania bronić, twierdząc, że pewnie admirał dała jej poza ekranem pozwolenie na tego typu przemawianie w imieniu całej armady, bo przecież kapitan Orville trafił do niewoli, ale pozostanie to naciągane, bo znaleźli się w rękach wiadomych Obcych również znacznie ważniejsi oficjele), czy wpisujące się w znany syndrom dość szybkie rośnięcie tytułowej dziewczynki, lecz znacznie więcej trzeba docenić - od typowo Orville'owego żartu ze Słońcem, subtelnie akcentującego międzygatunkowe różnice (swoją drogą: śpiewająca - i to ziemską piosenkę musicalową - Wolkanka Xeleyanka - Seth i spółka wciąż pięknie przełamują stereotypy), przez - chwalone już - efektowne miasto, po takie szczegóły jak krillska kostka Rubika (zarazem znajoma i dostatecznie nieziemska) - podobnej dbałości o detal nie doświadczyliśmy od czasów TNG, widać, że twórcy lubią świat przedstawiony i rozwijanie go sprawia im frajdę. (Z tej samej parafii 😉 jest wątek aborcyjny - prawda, doklejony na siłę, co przy ponownym oglądaniu bardziej razi, ale stanowiący dodatkowy smaczek - i, co ważniejsze, na marginesie głównej historii generujący mimochodem refleksje na zupełnie inny temat.) Owszem, ewolucja Teleyi jest naciągana (nie wycofuję się z tego zarzutu) - co, choć podane znacznie lepiej, niż podobne wolty w DISCO, w jakiś sposób negatywnie ciąży całej opowieści - ale jej portret psychologiczny zostaje zniuansowany w sposób pokazujący, że zostało w niej jakieś dobro, i że Ed zasiał w niej nie tylko ziarno życia 😉 , ale i pewnych światopoglądowych zmian (Ziemianie i reszta Federacji Unii to w jej oczach już "tylko" kulturowe zagrożenie, nie - bezduszne bydło). Równie subtelny, choć po DS9-owsku ponury, jest obraz społeczeństwa, na którego czele stanęła* - owszem postęp ściera się tam ze wstecznictwem i (chwilowo?) przegrywa, ale - co ze zgrozą odkrywają bohaterowie - zasadniczo brak pozytywnych stron w tym konflikcie - przemoc i manipulacja stanowią narzędzia obu obozów (i tu dałoby się przeprowadzić jakieś paralele do ziemskiej współczesności). Do czego dochodzi jeszcze cichy, ale na miarę największych bohaterów ST (jeśli nie większą) heroizm Mercera, który, zamiast uciekać, ponownie - bezbronny - pcha się w paszczę 😉 ex-kochanki, chcąc jej przemówić do rozumu i sumienia. Oraz, zauważalny z perspektywy dalszych odcinków - widoczny da drugim planie - ważny etap rozwoju Charly, która uczy się zauważać człowieczeństwo przeciwnika i widzieć większe dobro ponad podziałami.
(Aha: nawiązanie do GEN w postaci identycznego oświetlenia ECV-197 przez światło gwiazdy w jednej scenie też wypada pochwalić.)
Całościowo - solidne 3, z malutkim minusikiem. Choć dziwnie dać notę o włos wyższą niż w przypadku DSC "Unification III" (który na tym tle jawi się jak wydmuszka nie mogąc pochwalić się ani tak szczegółowym obrazem świata, ani równie udaną psychologią bohaterów, ani podobnie wciągającymi scenami akcji, i ogólnie trzymając widza w znacznie mniejszym napięciu), więc może dodam, że realizacyjnie ta odsłona ORV zasługuje na 4/4 (może również z minimalnym minusikiem).
* Stanowiącego dość oryginalne połączenie demokracji z fanatycznym zamordyzmem, niby pełne sprzeczności, ale na swój sposób przekonujące i w roli Obcości, i odbicia świata zaokiennego 😉 .
