Na razie bez spoilerów.
A ja sobie pozwolę. 🙂
Najsłabszy odcinek.
A dla mnie najlepszy. Nawet mimo tego, że fabuła przewidywalna, i odgadliśmy ją z Q__ rok temu z samego tytułu, pisząc wówczas: 🙂
tytuł A Tale of Two Topas sugeruje, że albo Topa pozna swoją przeszłość
że Topa po prostu zacznie czuć się kobietą, i będzie w tym wewnętrznym rozdarciu jak rozdwojony między pierwotną naturą, a narzuconą. Takie fantastyczne przetworzenie sytuacji dojrzewających transów...
Ale mimo to... realizacja na takim poziomie że nie czepiam się tego. Zresztą ostatnio gdzieś pisałem że w Star Treku (z przyległościami) wiele rzeczy jest przewidywalnych. Ot taka konwencja. Owszem analogia do osób transpłciowych czujących się niewygodnie w swoim ciele jest tu tak dosłowna, że bardziej się (w formule ST) nie da. Ale te emocje, to wszystko, nawet ten śpiewający Bortus, który gdzieś tam w 1 sezonie miał być akcentem komicznym, a teraz już nie - jak dla mnie ułożyło się w doskonałą całość.
Jedyne czego mi tu brakowało, to jak odtwarzali tę scenę procesu z About a Girl... Dlaczego Kelly nie powiedziała Topie, że to ona była wtedy jego "adwokatem"? To by zwiększyło jego zaufanie do niej o 500%.
Klyden zabrał swoje manatki i poszedł. I dobrze, chciałoby się powiedzieć. Krzyżyk na drogę. Jak rozumiem przeniósł się nie do innej kajuty, a na ten drugi statek, który pewnie podrzucił go do domu. Za to dr Finn i Isaac znów się do siebie zbliżają i chyba już wiadomo, jak to się skończy. 🙂
Odcinki 2 i 3 w tym sezonie były dla mnie takie sobie. Ale 4 i 5 to Star Trek najwyższej próby. Mam nadzieję, że to się nie skończy na 3 sezonach.
