Wróćmy do scenariuszowych paradoksów ostatniego odcinka. Tuż przed zakończeniem przedostatniej pętli Burnham zjawia się w kajucie kapitana i rozpoczyna swoją grę z Muddem.
Wątpliwość 1.
Jedynymi osobami, które pamiętają zdarzenia z poprzednich pętli są Mudd i Stamets. W jaki zatem sposób Burnham miałaby kontynuować swój śmiały plan skoro po resecie musiałaby o nim zapomnieć? Tę zagadkę da się rozwiązać przyjmując, że przed końcem przedostatniej pętli przekazała swój plan Stametsowi a ten powtórzył go później wszystkim zainteresowanym. Zgoda, niech będzie. Szkoda tylko, że scenarzyści pominęli ten kluczowy krok intrygi... Niby Burnham rozmawiała chwilę wcześniej z Tilly, więc być może wyjawiła jej swój plan i zobowiązała ją do powtórzenia go Stametsowi. No może... ale to wciąż bardzo dziwaczny sposób prowadzenia intrygi. Można to było zrobić znacznie lepiej. To są szkolne błędy.
Wątpliwość 2.
Burnham wprost wyjawiła Muddowi, że chce uratować Tylera. Innymi słowy zdradziła, że doskonale rozumie mechanizm Muddowego oszustwa! Chwilę później popełniła zaś samobójstwo! Mudd musiał zatem doskonale zdawać sobie sprawę, że jego plan przejrzany został na wylot. Innymi słowy musiał mieć świadomość, że jest prowadzony w pułapkę. Burnham natomiast musiała zdawać sobie sprawę, że Mudd zorientuje się, iż mechanizm jego przekrętu został zdemaskowany. Podejmowanie w tej sytuacji ogromnego ryzyka, jakim było popełnienie samobójstwa wydaje się być mocno dyskusyjne. Przecież Muddowy rozsądek mógł z wielkim prawdopodobieństwem okazać się silniejszy od jego chciwości. Ktoś kto całe życie zajmuje się przekrętami i jak się zdaje robi to dość skutecznie powinien potrafić dokonywać podobnych wyborów. Ale niech tam... Przyjmijmy, że w tym konkretnym momencie kompletnie zgłupiał, zdarza się. Na dodatek postępowanie Burnham również da się wytłumaczyć. Dziewczyna po prostu nie miała wyjścia. Gdyby nie podjęła ryzyka, to okręt i tak wpadłby w łapy Klingonów, prawda? Postąpiła zatem zgodnie z zasadą "The needs of the many, outweigh the needs of the few". Czy jednak tak wielkie ryzyko było naprawdę konieczne? Czyż nie byłoby logiczniej, gdyby wraz z nią samobójstwo popełnił również Stamets? A może jeszcze logiczniej byłoby zaciągnąć Stametsa do kapitańskiej kajuty i po prostu zagrozić jego zabiciem bez wyjawiania własnego sekretu? Przecież wtedy w ogóle można by uniknąć konieczności zdawania się na chciwość Mudda. Wydaje się bowiem, że Mudd nie miał zielonego pojęcia o tym, iż właściwie każdy człowiek mógł przejąć rolę Stametsa w kontrolowaniu napędu zarodnikowego. Poza tym w chwili, gdy Stamets ujawnił przed Muddem swoją rolę ten nie miał powodów, by dalej drążyć temat zasady funkcjonowania prototypowego napędu. Na koniec wreszcie, gdyby Mudd zdawał sobie jednak sprawę z faktu, iż Stamets nie jest niezastąpiony to Burnham wciąż miałaby czas na połknięcie groszka z ciemną materią.
Wątpliwość 3.
Zapomnijmy na chwilę o wcześniejszych wątpliwościach i zadajmy sobie proste pytanie.Skąd u diabła Burnham wiedziała, że w kapitańskiej kajucie znajdzie na stole kulki z ciemną materią? No skąd? A przecież innej broni ze sobą nie miała. Ani fazera, ani noża... Czyżby pierwotnie zamierzała popełnić samobójstwo uderzając głową w ścianę albo połykając własny język???
