PBF - Podporucznik Armin

Eksplozja rozświetliła na chwilę ciemność. Na lewo z przodu coś zauważyłeś. skierowałeś tam latarkę. Zobaczyłeś jednego z Klingonów. Z rozciętej rany na szyi powoli wypływała krew.

Byli naprawdę nieźli. Odbiłem się od ściany i w locie zmieniłem granatnik na karabin. Ustawiłem się plecami do ściany trzymając przed sobą karabin... - Kiedy się to skończy? - zastanawiałem się w ciszy. Liczyłem wciąż na to, że Denevue przywróci szybko zasilanie i że ktoś wpadnie na pomysł aby wysłać tych Jem'Hadar transporterem w cholerę...

- Ha ha ha!!! - zaśmiał się ktoś w oddali. - Zwierzyna na pokładzie!Coś zaszurało za wami.

Klnąc na czym świat stoi kazałem powoli przemieszczać się w stronę najbliższego pomieszczenia. Pora się okopać na zyskanych pozycjach. Przepuściłem wszystkich osłaniając z Ch'Rakiem tyły. On też nie czuł się już za dobrze. WIdać, że większość Klingonów nie lubi zerowej grawitacji. - Denevue gdzie jesteś... - wyszeptałem mając nadzieję, że jakiś bóg nas wspomoże....

Szuranie z tyłu powtórzyło się. Ktoś z najbliższych, otwartych drzwi wyszeptał:- Pomóżcie mi...

Wskazałem ludziom z przodu by to ostrożnie sprawdzili. Reszta miała ich ubezpieczać. W razie gdyby teren był czysty nakazałem się tam ukryć. Sami wciąż ubezpieczaliśmy tyły....

Kadeci w pokoju znaleźli ciężko rannego Marines. Próbował coś powiedzieć:- Oni... tu... na was... czekają...Nie zdążyliście zareagować, gdy rozpętało sie piekło. Strzały zaczęły padać zarówno z pokoju, jaK i z przodu. Już po kilku strzałach zginął Klingon i dwóch kadetów.

Mój krzyk przeszył nawet hałas tego piekła: - Plecami do siebie! Ognia! Nie oglądać się, nie myśleć! Strzelać! - Po czym sam chwyciłem znów granatnik mierząc w odsłonięte przez światło wystrzałów cele....

Gdybyś użył granatnika w kajucie to zabiłbys równiez siebie. Strzały piratów były bezlitośnie celne. Dostał ostatni Klingon oraz Marine. Jedyną szansą przeżycia była ucieczka w tył.

Zakląłem szpetnie po czym zacząłem wydawać rozkazy: - Ogień zaporowy! Wycofujemy się. - Szykując się do zdewastowania kolejnej kajuty gdy tylko ją opuścimy załadowałem granatnik....

Wycofując się zauważyłeś jak porucznik dostaje prosto w twarz.Zabarykadowaliście się w sąsiedniej kajucie. Zostali Moon, Ch'rak, taktyczny oraz ostatni Marine.- Po prostu pięknie. - skomentował Marine kryjąc sie za latającym fotelem.

- Wykorzystujcie wszelkie osłony - powiedziałem po czym wypuściłem granat do opuszczonej właśnie kajuty.

Eksplozja pchnęła cię na ścianę, ale to było pewne, że ci którzy byli w opuszczonej kajucie zginęli.

Dla pewności ignorując ból promieniujący ze stłuczeń wysłałem jeszcze jeden granat a następnie zgrupowałem swoich ludzi w rogu pomieszczenia. To będzie nasza twierdza... - stwierdziłem, wciąż powtarzając myślach wszelkie poznane przeze mnie modlitwy o koniec bitwy...

Granat ponownie rozświetlił zniszczoną kajutę. Potem zapadła cisza. Tylko raz słyszałeś oddalony jęk umierającego.