PBF - kapitan Qumos

Kwatera była zamknięta, a przez interkom Istala powiedziała, że źle się czuje i masz przyjść najszybciej wieczorem.

- Żeby nie można było wejść do własnej kwatery - skwitowałem i ruszyłem na mostek gdzie zwolniłem PO i sam przejąłem wachtę.

Draken tylko sie usmiechnął.- Takie są skutki posiadania kobiety. - na szczęście Arany nie było w pobliżu i mógł sobie pozwolić na takie rzeczy. - Niedługo zaczną się wydatki.

- Ta wydatek to ja już poniosłem nadal jestem 2000 sztabek w plecy mam nadzieje że wieczorem też czegoś nie wymyśli - odpowiedziałem znużonym głosem ale dodałem już weselszym - kobieta ma tez swoje zalety.

- O, tak. Ma, choć czasami nie rekompensują wydatków... - odparł z szelmowskim uśmiechem.- Kapitanie, mam na czujnikach dalekiego zasięgu federacyjnego New Orleansa. Wywołuje nas i pyta o wszelkie podejrzane rzeczy w okolicy.

- Odpowiedz że jak na razie panuje spokój żadnych piratów czy innych podejrzanych okrętów.

Odpowiedź poszła i federacy o nic już się nie pytali.Mijały godziny, a okręt pędził ku konwojowi. Wreszcie nastał wieczór.

Byłem już seryjnie zmęczony nudna wachtą więc po jej zakończeniu udałem się do kwatery z zamiarem wejścia tam z lub bez pozwolenia Istali.

Drzwi otwarły się bez problemu.W środku światło było przeyciemnione, ale szybko zauważyłeś, że nastąpiły zmiany. Pokój stał się bardzie... przytulny. Widać było kobiecą rękę. Zniknęły wszystkie tandetne ozdoby ze złota, a zastąpiły to holoobrazy. Stare łóżko zniknęło, zastąpione przez większe z baldachimem i jedwabnymi zasłonami.Półmrok rozjaśniały dwie świecie ustawione na stole, gdzie przyszykowane były nakrycia na dwie osoby. Istali nie było nigdzie widać.

Totalnie zdziwiony ruszyłem przed siebie przyglądając się tym wszystkim rzeczom po drodze zdiołem kurtkę od munduru i włożyłem do szafy jednocześnie patrząc czy nie usunęła portretu Negusa.Postanowiłem poszukać Istali z okrętu na pewno nie zniknęła a jeśli nie będzie jej w kwaterze komputer na pewno ją znajdzie..

Nagus nie zniknął, Istala wiedziała że jest dla ferengich jak bóg, więc jego portret pozostał na miejscu.Nie musiałeś jej szukać, po chwili wyszła z łazienki. Ubrana była w długą niebieską suknię z dekoltem, która swoim odcieniem pasowała do jej oczu. Na rękach miała koronkowe rękawiczki.- Witaj, kapitanie. - dygnęła przed tobą. - Pozwól się zaprosić na kolację.

- Oczywiście - powiedziałem podchodząc do stołu i poczekałem aż usiądzie zanim sam usiadłem. - co mamy w menu?

- Mamy zupę z andoriańskich skorupiaków i cielęcinki zapiekane w sosie qatto, choć dla wybrednych mamy oczywiście robaki w różnych smakach i kolorach. - odpowiedziała, nalewając szampana do kieliszków.

Oczywiście mój wybór padł na świeże larwy kolacja zapowiadała się całkiem przyjemnie miałem nadzieje że skończy się równie przyjemnie.

Stukneliście się kieliszkami i rozpoczeliście jeść. Istala przerywała cisze opowiadając o swej przeszłości. Przy samym końcu zapytała:- Jaki u was status kobiet?