PBF - Chorąży Mandela

Dalej było tylko zejście na kolejny poziom i kompletnie zdewastowane pomieszczenie. Sufit się osunął i pogrzebał praktycznie całą jego powierzchnię.

Kadeci zatrzymali się tu na dłuższą chwilkę, by przeskanować dość gruntownie pomieszczenie.

Wykryli w nim szczątki metali, zapewne wyposażenia. Ale bez sprzętu archeologicznego i ratunkowego nie było szans go wydostać.

Kadeci postanowili ustalić tylko skład tego wyposażenia poczym poszukali dalszej drogi.

Skład metali był podobny do tego użytego w generatorze pola siłowego. Najwidoczniej generator i przedmioty stworzyła ta sama rasa.Zejście na dół nie było takie same jak wcześniejsze. Tym razem klatka miała kilka pięter, co pewien czas odchodziły odgałęzienia na piętra.

Kadeci mieli czas, więc chwilka odpoczynku, drobny posiłek i dalej w drogę piętro po piętrze.

Pierwsze piętro niżej też ucierpiało od osuwiska, które zapewne było wynikiem trzęsienia ziemi. Korytarz był całkowicie zasypany.Drugie pietro juz mniej, ale też przejście było niemozliwe bez sprzętu górniczego, ale trzecie, mimo sporej ilości ziemi na podłodze, dawało nadzieję zobaczenia co w nim jest. Przy suficie było z jakieś 50 cm wolnej przestrzeni, a z drugiej strony sączyło się światło.

Kadetka z racji drobniejszej budowy postanowiła jako pierwsza spróbować przejść. Kadet pozostał w korytarzu by w razie zawału lub obsunięcia sufitu mógł pomóc jej się wydostać z pod gruzowiska. Kadetka powoli położyła się na ziemi i rozpoczęła przeciskanie się pod sufitem. Trochę przerażało ją iż nad jej głową wiszą tony ziemi i w każdej chwili może to wszystko na nią runąć. Chciała jak najszybciej być już po drugiej stronie.

Kadetka czołgała się ze strachem. Raz osypało się na nią trochę ziemi, ale na szczęście nie był to zawał.Po minucie była juz po drugiej stronie, ale kadet nie miał szans się przecisnąć bez dużego ryzyka, że coś naruszy.

Postanowił zaryzykować i puścić koleżankę samą- Pisa, masz pół godziny, ja nie będę ryzykował że się zaklinuję i doprowadzę do zawału - zwrócił się do niej- Jasne, będę sprawdzała najbliższą okolicę po kawałku - odparła - i trzeba było tyle nie jeść - dopiekła muTylko się uśmiechnął

Większośc świateł nie działała, po prostu się zepsuła. Na szczęście zostało tyle, że nie chodziło sie w mroku.Kadetka miała przed soba korytarz z rzędami drzwi po obu stronach. Na końcu zaś jeszcze jedno, do których wejście toneło w mroku.

Kadetka Pisa otwierała drzwi bardzo ostrożnie, najpierw skan tricorderem dopiero później, dopiero później zaglądała do pomieszczenia. Do ostatniego zanim weszła do środka włączyła latarkę i trochę się rozejrzała, gdy stwierdziła że jest w miarę bezpiecznie dokładnie sprawdziła pomieszczenie. Pilnowała się z czasem i co pół godziny wracała do zawału i meldowała koledze.

Kilka drzwi było zablokowanych, inne puste lub zawalone jakimiś śmieciami. Ale gdy wkroczyła do kolejnego otwartego pomieszczenia to...W pokoju było 12 komór kriogenicznych. Część była wyłączona i w nich spoczywały szkielety podobne to tych resztek humanoida co wcześniej napotkali kadeci. Za to pięć działało. Osadzona para wodna blokowała widok osób w środku.

Kadetka Pisa przeskanowała pomieszczenie na obecność ukrytych systemów obronnych, gdy nic nie znalazła. Podeszła do jednej z komór i dłonią przetarła szybę, chciała zobaczyć kto znajduje się w środku.

W środku leżało całkowicie zmumifikowane ciało humanoida, będącego połączeniem cech gadzich z ssaczymi. Musiał byc martwy od wielu lat i tylko sterylność kapsuły uchroniła jego ciało od zgnicia.