I jeszcze refleksja... Przeglądałem ostatnio różne listy najlepszej SF (w tym obie w/w) i uderzyło mnie jak mało jest tam rzetelnie pojętej metodologii naukowej. Owszem, mamy cudowne wynalazki, socjologizowanie, futurologizowanie (czasem zaskakująco celne). Verne potrafi zarzucić czytelnika wiedzą inżynieryjną, Clarke czy Benford astronomiczną i astronautyczną... Utworów opartych na motywie śledztwa naukowego też znajdzie się sporo - ale śledztwa to w sumie banalne, z klasycznego kryminału rodem - jak trudno by po drodze nie było, ostatecznie wszystkie fakty zostają wyłożone na ławę (zazwyczaj z ogólnoludzkim, czy wręcz pankosmicznym, pożytkiem). W zasadzie jedynym autorem który potrafi pokazać prawdziwą naukę - grę hipotez, nieskończoność procesu poznawczego, niepewność nabywanej wiedzy jest - oczywiście - Lem. Coś podobnego - na niwie humanistycznej (ale to już arts 😉 ) - udaje się również Le Guin (tam, gdzie ma ona taką ochotę).
