Dumny wódz Atilius wkroczył na salę obrad w swojej zdobycznej, paradnej kartagińskiej zbroi. Złożył ukłon Senatorom i Princepsowi - wpływowemu i potężnemu Furiusowi. Wspomniał swoje ostatnie przemównienie z mównicy cenackiej, na stanowisku dyktatora. Spoczął na ławie pośród jemu równych.Wysłuchał wniosku i zachował kamienną twarz, czekając na wyniki głosowania. Gdy princeps ogłosił wyniki, wstał i serdecznie uściskał przywódców pozostałych stronnictw. Na końcu podszedł ze łzami w oczach do Furiusa:- Mój przyjacielu... Dziękuję.Mężowie stanu, dwaj najpotężniejsi politycy na całym znanym świecie... Atilius był świadom, że dowodząc wojskami Rzymu przeciwko Kartaginie, Furius mógł bez problemu zachować to stanowisko dla siebie. Ale znał go i wiedział, że ten nigdy nie działa w swoim interesie. Razem wiele przeżyli: ucieczki przed mordercami, wyprawy wojenne, nudy na ławach opozycji.Wielką niespodzianką była dla niego bezstronna ufność pozostałych senatorów. Wykazali się niebywałym jak na polityków rozsądkiem i odpowiedzialnością. Okazało się, że nie będzie musiał nawet użyć swoich niemałych przecież wpływów i popularności wśród plebsu.Na szczęście pozostałe stronnictwa, poza obecnymi już tylko na cmentarzu wywrotowcami, nie widzieli w tej parze zagrożenia dla Republiki. Z ufnością powierzyli ster państwa w ręce zdolnych i śmiałych synów Romulusa. W swojej mowie dziękczynnej zwrócił na to uwagę i poprosił czcigodnego Pontifexa o złożenie odpowiednich ofiar Bogom. Wierny Tullius został mianowany dowódcą Pretorian, natomiast wszyscy żywi senatorowie cieszyli się spokojnymi karierami w państwowej administracji.Juliusz Cezar został desygnowany na dożywotniego gubernatora Syrii, był pilnowany przez wiernego konsulom Gaiusa Serviliusa Glaucię, prowadzącemu sąsiednią, bogatszą prowincję Bitynii i Pontu.Atilius zebrał wojska i przemierzył morze Śródziemne, aby w końcu zrównać Kartaginę z ziemią (wspomniał nieśmiertelnego tylko symbolicznie Katona). Dowodząc flotą, blokował porty i szlaki handlowe Kartagińczyków, podczas gdy Flaminius miał szanse zrewanżować się Republice za stracone żywoty legionistów podczas walk z barbarzyńskimi Galami.Furius pod nieobecność Atiliusa reformował administrację i gospodarkę rzymską. Dzięki jego reformom, Imperium Romanum miało za co wystawiać kolejne zwycięskie armie. Łupy płynęły szerokim strumieniem do kasy państwowej.
