I jest to nawet podwójnie inteligentnie przewrotne. Bo z jednej strony nie wiemy czy Soul Hunters łapią duszę, czy "tylko" kopiują strukturę umysłu*. (Niejasność owa stawia nas zresztą automatycznie na gruncie Trzeciego Prawa Clarke'a.) Z drugiej zaś jeśli mają rację, to - mimo całej mistycznej otoczki - realnie istniejąca soul okaże się, paradoksalnie, duszą śmiertelną, wyjętą z filozoficznych przekonań wczesnych starogreckich materialistów, więc tak pojęty tryumf spirytualizmu będzie zarazem jego klęską...
* Przy przyjęciu franklinowej - lub zbliżonej do niej - optyki tematyka omawianego odcinka okaże się, wbrew pozorom, przynależeć do puli transhumanizmu i - znanego wszystkim miłośnikom Lema z "Dialogów" - problemu tożsamości, nie zaś tradycyjnie pojętej metafizyki.
ps. kaimada, z myślą o Tobie 😉 :
EDIT:
Pod wpływem naszej dyskusji odświeżyłem sobie odcinki "Soul Hunter" i "Born to the Purple", i broniłbym ich jednak przed tak surową krytyką.
Pierwszy z nich, bowiem, kręci się, nawet bardziej niż wokół dotąd zasygnalizowanych, wokół problemu - "co byś zrobił, gdybyś mógł unieśmiertelniać innych, choćby wbrew ich woli?", a także jak reagowaliby na to kandydaci do tak pojętego uszczęśliwienia na siłę (zwł. wyznający odmienne światopoglądy), bądź już przymusowo uszczęśliwieni - poruszamy się więc wśród zagadnień znanych z dukajowej "Extensy", przewodasowego "Ultimathulium" oraz lemowskiego opowiadania o Decantorze, a i do dylematów naszego Borga nie tak daleko. (Gdzie same już paralele pokazują z jakim kalibrem tematycznym do czynienia mamy.) Do czego dochodzi ujawnienie dość istotnej informacji na temat Delenn.
Drugi, natomiast, przypomina takie wcześniejsze epizody jak TOS-owy "The Enterprise Incident" - SF tam w sumie za grosz, ale za to dostajemy melodramatyczną opowieść miłosną o ludziach, których - jak u Fontany - polityka - tu rozdzieliła przepaścista różnica pozycji społecznych (ambasador z arystokratycznego rodu i niewolnica zmuszona robić czego od niej właściciel oczekuje); gdzie, skoro historia z lat '60 zażywa sławy, i na tę z '90 wypada spojrzeć łaskawszym okiem, tym bardziej, że daje ona okazję poznać cieplejszą stronę Londo, zanim zobaczymy tę bezwzględno-zbrodniczą (i trudno wobec tego nie spytać, czy gdyby go okoliczności z Adirą nie rozdzieliły, nie prezentowałby częściej Galaktyce - w szczęściu się pławiąc - owej milszej części swojej natury). B-plot znów mówi nam coś ważnego o Ivanovej i jej przeszłości, i także jest dość krzepiący, bo jak na planie pierwszym Mollari, choć oszukany, zdobywa się na wspaniałomyślność (ograwszy wcześniej, w duecie z Sinclairem, biednego G'Kara), tak tu znów - raczej na płaszczyźnie podyktowanych empatią przemilczeń i niedopowiedzeń, niż The First Duty - Garibaldi nawiązuje nić pozasłużbowego porozumienia z - tracącą ojca na naszych oczach - Susan. I to nie jest w sumie SF, mimo użycia fachowego, komputerowego, bełkotu, ale jest b. ładny, b. humanistyczny, wątek, nie tylko nie przynoszący tytułowej serii wstydu, ale stanowiący jej ozdobę.
