Świat zamarł.... znikł gdzieś wiatr, a niesione przezeń tumany śniegu wymieszanego z pyłem po chwili opadły. Śiat czekał.... wiedział co za chwilę się wydarzy.... wtedy pojawiło się słońce. Jego promienie najpierw nieśmiało a potem coraz bardziej agresywnie omiatały ich dziedzinę. Niemalże dało się zauważyć jak warstwa lodu i śniegu niknie w oczach, a jedyne co pozostaje to kałuże wodnistej brei. Woda sączyła się i spływała coraz niże i niżej. Jej strumienie kierowały się do zagłębień i wąwozów kryjąc się przed nadchodzącym żarem... nic z tego, zanim nadejdzie południe cała woda wyparuje... ale najpierw, wypełni większość z zagłębień terenu...I.Thorne
Krótki sen wydawał jej się wiecznością. Dziwne, jak szybko ustąpiło zmęczenie. Wciąż czułą ból promieniujący z sińców i obtarć, ale przeszkadzał on o wiele mniej. Sprawdziła co się dzieję z rannym. Żył, i chyba wyglądał lepiej. Może twarz straciła trochę swej barwy, ale przynajmniej oddech był równy. Krwawienie już ustało, a rana wydawała się nie zakażona. Chociaż coś. Myślałą przez chwilę co dalej, ale rozważania przerwał delikatny szmer. Wstała i rozejrzała się po jaskini w której się znajdowali. Od strony wyjścia z kompleksu sączył się powoli mały strumyk brudnożółtej wody....Co'Brah
W tej części bywał niezwykle rzadko. Najczęściej kiedy słońce w środku lata było już absolutnie nie do zniesienia i nawet wentylacja tuneli sobie nie radziła z temperaturą korzystał z tej naturalnej kryjówki. Starał się sobie przypomnieć coś z układu jaskini ale średnio mu to wychodziło. Z oddali natomiast słyszał szmer jakiegoś strumienia... woda? Jednakże zaintrygowało go coś innego. Z pobliskiej czerpni powietrza odpowiedzialnej za wentylację podziemi słychać było jakąś maszynerię...
