PBF - kapitan O'Connor

-Dobra lądujemy. Osłaniajcie mnie tylko bez gwałtownych ruchów, to może być podstęp. Strzelać na mój rozkaz ... - ścigacz zrobił skręt i zatrzymał się. Wyskoczyłem na ścieżkę przed człowiekiem rozglądając się ostrożnie. Podszedłem spokojnie do niego i uśmiechnąłem się -Kapitan Duncan O'Connor z kim mam przyjemność?-

Facet stanął jak wryty i zaczął się w ciebie gapić.- Yyyyy... - nic więcej nie powiedział, a jego wzrok był mętny. Nagle jednak odzyskał formę. - Jestem Hank... Hank kosiciel.

No tak pewnie był pijany. A może to mój widok tak go zamurował? Pewnie nie widział nikogo z poza swojej małej społeczności od dawna. Cóż trzeba będzie znaleźć kogoś bardziej kompetentnego-Hank zaprowadzisz mnie do waszego przywódcy? Chciał bym z nim porozmawiać ... -

- Yyyyy... - przez chwilę jego wzrok był mętny, a potem odzyskał blask. - My nie mamy lidera. Jest nam nie potrzebny.

Popatrzyłem na niego zdziwiony. O co tu chodziło? Czy to był jakiś przygłup? Uśmiechnąłem się lekko robiąc dobrą minę do złej gry-To zaprowadź mnie do kogokolwiek innego. Chciał bym dowiedzieć się, skąd się tutaj wzięliście, ta planeta miała być nie zamieszkana. Poza tym szukam kogoś i może ktoś będzie coś o nim wiedział -

- To chodź ze mną. - ruszył do przodu, a jego krok w ogóle nie przypominał tego wczesniejszego. - My tutaj... zawsze byliśmy. - zakończył swą wypowiedź z trudem.

Coś było nie tak, coś było bardzo nie tak. Zachowanie tego człowieka wydawało mi się nienaturalne. Przypominał marną marionetkę w teatrze lalek. Jak by ktoś nim nieudolnie próbował kierować. Nawiązałem połączenie z Terrorem aby mieli nasłuch na całą sytuację i czekałem, co się stanie. -Skoro nie macie przywódcy, to kto wami zarządza? -

- Yyyy... Nikt nami nie zarządza. Pracujemy ku ogólnemu dobru wszystkich członków naszej społeczności.

Kiwnąłem głową, jednocześnie zastanawiając się kto nauczył go takich mądrych słów. Nie wyglądał na prymusa. Coś mi tu nie pasowało, jeżeli byli by tu od zawsze, to ktoś by ich dawno odnalazł. No cóż może wiedzą coś o rozbitkach z Ravena. Szedłem powolnym krokiem rozglądając się w poszukiwaniu jakiś innych mieszkańców.

Uszliście kilkaset metrów i dojrzałeś dziecko siedzące na kamieniu. Nie zwróciło na was żadnej uwagi.Wreszcie doszliście do pierwszej chaty. Przed nią pracowała kobieta, mieląc ziarno na kamieniu. Obok wisiało pranie. Widok twój przykuł mundur chorążego Gwiezdnej Floty.

Miałem pewne podejrzenia. Możliwie, że byli oni rozbitkami z Ravena, a coś ich kontrolowało. Być może rozbitkowie z okrętu Hansena dołączyli do tej społeczności. Popatrzyłem na kobietę-Skąd macie ten mundur? - zapytałem wskazując na niego -Szukam kapitana Hansena ... -

Popatrzyła na ciebie jak na jakieś dziwadło.- Hansen odszedł ku polanie. Każdy to wie!

Popatrzyłem na nią zdziwiony -Jakiej polanie? Kiedy? Gdzie dokładnie? - mówiłem spokojnym głosem, chociaż trochę głośniej niż zazwyczaj. Miałem pierwszy ślad, że Hansen przeżył lądowanie, może uda się go znaleźć całego i zdrowego.

- Wszyscy starzy i niedołężni odchodzą ku polanie. Kim jesteś, że tego nie wiesz?

-Nie jestem stąd, szukam Hansena. Gdzie jest ta cholerna polana?- traciłem cierpliwość do rozmów z tymi "miejscowymi", wcale mi się to nie podobało -Kto chce niech pakuje manatki, może opuścić tą planetę -