Wyszedłem razem z nią z holodecku -Kompozytowy miecz. Gdyby mój dziadek wiedział, że straciłem swój to by się chyba w grobie przewrócił- powiedziałem spokojnie -wybuchł jak reszta rzeczy na Belfaście- Drogę do mesy znałem na pamięć, dlatego przez prawię cała drogą zabawiałem Estelle opowieścią, o mieczu.-Mój dziadek dostał go od swojego dziadka, a miecz był w rodzinie od pokoleń. Wychuchany i strasznie zadbany. Jeżeli jest coś co O'Connorowie lubią bardziej od kobiet to miecze, jak mawiał dziadek. Chociaż ja tej opinii nie podzielam. No ale kiedy okręt wylatywał w powietrze, to rzuciłem go w cholerę i tak zawsze plątał mi się pomiędzy nogami. Kto ucieka dziś żyje by walczyć następny dzień. We flocie Imperium, miał bym zapewne załatwioną ciepłą posadkę, ale gdybym zgubił miecz ojoj, a tak to pozbyłem się kawałka starego żelastwa. Nawet miało imię "Świt", ale ja go przezwałem "magnes"- Zawiesiłem na chwilę głos, a kiedy tylko popatrzyła na mnie pytająco to uśmiechnąłem się szeroko -Bo mogłem podrywać kobiety na tekst "hej, chcesz zobaczyć mój miecz"- wybuchnąłem śmiechem. -Z pewnością- odpowiedziała. Cóż, po chwili byliśmy już w mesie. Z radością zauważyłem, że jest pusta. "Szturm na umocnione pozycje jest bardzo trudny" pomyślałem. Estelle znikła mi na chwilę z oczu. Był to idealny czas aby przygotować moją zasadzkę. Odsunąłem jeden stół z dala od innych i postawiłem przy nim dwa krzesła. Na stole pojawiły się wyreplikowane kwiaty oraz świece. Estelle wróciła niosąc swoja kolację. Ukłoniłem się nisko, po dworsku i odsunąłem jej krzesło. -Dziękuję- Pokłoniłem się jeszcze raz i poszedłem po swoją kolację. Zamówiłem boxty z replikatora, a spod lady wziąłem butelkę wina i dwa kieliszki. Postawiłem kieliszek Estelle i nalałem jej trochę wina, potem taką samą ilość nalałem sobie. Usiadłem przed nią.-Cóż O'Connor nie wiedziałam, że jesteś romantykiem- powiedziała-Wielu rzeczy o mnie nie wiesz. Chociaż myślałem, że usłyszysz jakieś plotki od H'Kress-Rozmawiałem z nią popijając wino i zjadając swoją kolację. Było mi naprawdę przyjemnie, a rozmowy toczyły się na wszystkie możliwe tematy, ot tak o wszystkim i o niczym. Mimo, że nasze talerze były puste, siedzieliśmy dalej przy stoliku. Ja znów miałem gitarę śpiewając między innymi:"Black is the colour of my true love's hairHer lips are like some roses fairShe's the sweetest face and the gentlest handsI love the ground wheron she stands[...]"Nie zauważyłem gdy minęła kolejna godzinka. Byłem zmęczony, ale zadowolony. Nawet sam posprzątałem ze stołu i siedziałem przy Estelle. Zauważyłem, że nie piła dużo, może się czegoś obawiała?Cóż wstając od stołu popatrzyłem jej w oczy-Nie mam powodu aby być wdzięcznym sojuszowi. Chociaż teraz myślę, że jeden się pojawił. Gdyby nie ta wojna, nigdy bym ciebie nie spotkał ... -
