PBF - Chorąży Daimond

Godziny mijały powoli pierwszy zszedł ze służby i zamknął się u siebie. Walczył z przemożną ochotą odwiedzenia kwatery kapitana, w końcu jednak zasnął ..Tymczasem taktyczna raz po raz uderzała worek treningowy, nie mogła spać, czuła się odpowiedzialna za stratę Chorążego Daimoda, w końcu to jej obowiązkiem była ochrona dowódcy. Pięknie to będzie wyglądało w papierach, na pierwszej misji straciła kapitana.

Zostawmy załogę z ich zmartwieniami i przenieśmy się do dowódcy uwięzionego na obcym okręcie.Obudziłeś się wisząc do góry nogami w jakimś pomieszczeniu obok było jeszcze kilku Akamarian ale tylko jeden wydawał się być żywy.

Nawet nie myślałem o tym, co robię. Mózg zadziałał automatycznie, zacząłem rozglądać się po pomieszczeniu jednocześnie szukając powodu, dla którego wisiałem do góry nogami. Miałem zamiar jak najszybciej się uwolnić.

W mętnym świetle zdołałeś zauważyć że twoje nogi są przyczepione do sufitu jakąś mazią przypominającą na oko gumę.

Zacząłem rozglądać się dookoła za jakąś bronią czy możliwością wyrwania nogi z tej mazi.

Przy sobie nie miałeś żadnej broni fazer leżał na ziemi po za twoim zasięgiem ale Martwy Akamarianin obok miał przy pasie nóż.

Rozbujałem się łapiąc rękami ciało. Potem jedną ręką ostrożnie wyciągnąłem nóż. Pozostawało tylko "odciąć" się

Nie szło to najlepiej ale po kilku ciężkich minutach byłeś wolny i siedziałeś na podłodze z nożem w ręku.

Szybko wstałem rozglądając się za swoimi rzeczami. Jednocześnie podbiegłem sprawdzić, czy ten jeden Akamarian faktycznie, żyje. Jeżeli tak to trzeba mu pomóc.

Twoich rzeczy nie było nigdzie w zasięgu wzroku a Akamarianin faktycznie żył ale był nie przytomny.

Zacząłem go uwalniać spiesząc się. Nie chciałem zostać złapanym ... ponownie.

Po chwili Akamarianin leżał u twoich stup a ty zwróciłeś uwagę na dziwną ciszę panującą w pomieszczeniu.

Podniosłem go i zacząłem rozglądać się za jakimś wyjściem z tego pomieszczenia. Nie chciałem spędzić tu ani sekundy więcej.

Na pierwszy rzut oka zobaczyłeś coś jak by kanał serwisowy drzwi nie było w zasięgu wzroku.

Nie pozostawało mi nic innego jak wejść do kanału z nieprzytomnym. Była pewna złota zasada ucieczki: Nie ważne gdzie uciekasz, ważne skąd uciekasz.