Amber mi się bardzo podobał, choć nie zdążyłem przerobić całości.
Przerób 😉 . Widać pewną zniżkę formy w dalszych tomach, ale nawet wtedy cykl pozostaje świetny.
Nawiasem: czy Ty też miałeś trudne do ubrania w słowa skojarzenia z Dukajem (z okresu perfekcyjnoniedoskonałościowo-innopieśniowo-lodowego)? I czy również odbierałeś dalsze tomy Kronik Corwina w kategoriach czegoś na kształt podróży szamańskiej do nagiego wnętrza Rzeczywistości?
Martina mam 4 tomy i z każdym coraz mniej mi się chciało je czytać
Ja, szczerze mówiąc*, już z pierwszym się męczyłem (co mnie nawet zaskoczyło, bo i wczesnego Martina - przeważnie - lubiłem, i fantasy parahistoryczną - Kay'a, Elliott, Brzezińską - cenię, i Druona...). Jakiś rozwleczony i napakowany wątkami na siłę mi się wydawał...**
* W obecnym klimacie można się do tego przyznać 😉 .
** Ale zaciskałem zęby, bo pamiętałem, że Tad Williams podobnie zaczynał, a potem się rozkręcał...
