Obejrzałem dwa ostatnie odcinki i cisną mi się na usta brzydkie słowa. Nie żeby były to kiepskie epizody - wręcz przeciwnie - akcja i napięcie, ale...
...przy całej mojej sympatii do Younga, nie mogę zrozumieć jak można było spieprzyć przygotowany na ewentualność ataku plan! Wojsko, czy przedszkole!? Czy tak trudno opróżnić pomieszczenie z atmosfery w momencie, kiedy wróg pojawia się na pokładzie? 5 minut wcześniej zabił Telforda. Nawet biorąc pod uwagę, że chciał uratować Rusha, trzeba było trzymać się planu i w odpowiednim momencie wprowadzić oddział i zająć się pół-nieprzytomnym przeciwnikiem. Na wojnie nie można mieć skrupułów. Krew mnie zalewa!
Ok. Już to z siebie wyrzuciłem i czuję się lepiej. Podobała mi się zagadka. Głowiłem się, co spopieliło tego gościa. Kombinowałem, że może ten naukowiec, co kilka odcinków temu usiadł na fotelu, został zdigitalizowany i stał się świadomością Destiny. Okazało się, że to pulsar. Fajne nawiązanie do Stargate: Atlantis pod postacią scenografii w nieodkrytych dotąd zakątkach statku. Wspomniana przez Infango scena z First Contact - jedna wielka zrzyna 😉 Myślałem, że z racji swojego położenia, Eli będzie miał większe znaczenie dla fabuły, a tymczasem robi za odźwiernego. Mam nadzieję, że Kiva źle skończy. Dopiero teraz, szukając poprawnej pisowni jej imienia, zorientowałem się, że to Rhona Mitra - modelka, żywa wersja Lary Croft 😉 Na koniec oczywiście klasyczny cliffhanger.
