Mnie tam najbardziej bolał brak - choćby pozorowanego - sensu naukowego (te fraktalne klonowania, kosmiczne kwiaty, pozytronowe mózgi osadzone niejasnym sposobem w mięsnych ciałach, itd.) oraz filozoficznej głębi (niby sugerowali tematy ludzko-maszynowe, jak w "Bladym..." 😉 i nBSG, ale nic z tego nie wynikało). Uśmiercanie starych bohaterów (i ich dodanych w międzyczasie dzieci) i fabularne niekonsekwencje (czemu np. ex-Borgami zajmują się podupadli Romulanie, nie UFP? dlaczego Soji i Dahj wgrano fałszywe wspomnienia? jaki sens miała w sumie intryga tych złych? po co w ogóle pojawił się Maddox, skoro nie odegrał istotnej roli? to samo z Datą - tyle szumu wokół niego, a skończyło się, jak się skończyło) dołożyły swoje. A gwoździem do trumny były dekoracje - jak nie popsuta Federacja, to pełne przemocy i frustracji jej okolice.
Pochwalić mogę zasadniczo tylko niespieszne tempo i wysmakowaną narrację wizualną.
Ale co do tego:
Zupełnie nie Picardowe
Czy ja wiem? Łysy czasem potrafił zareagować b. gwałtownie, jak mu coś wybitnie nie pasowało (kłania się sprawa "boga" Edo chociażby).
