Uwielbiam gościa. Wincyj takich kapitanów - wincyj. A w ENT wiedział "pod" kim służyć 😀
Great first day repping #startrekpicardseason3 at @calgaryexpo the panel was filled with lovely folks with fascinating questions and some good folks dropped off some Captain’s Lager! See you back on the floor today after the parade! pic.twitter.com/4Ei1ndUZcM
Zacytuję tę reckę, bo zaskoczyło mnie, że poniższe może się autentycznie podobać:
Moim zdaniem najlepszą rzeczą w pierwszym sezonie Star Trek: Picard było to, że w pilocie przyznawaliśmy tytułowemu bohaterowi rację w kwestii Romulusa i stanu Gwiezdnej Floty… a potem w każdym następnym odcinku pojawiały się postaci, które miały jakąś urazę do Jean-Luca Picarda i w sumie były w tym względzie usprawiedliwione. Picard w zasadzie przez cały sezon skupiony jest na swojej prywatnej misji odnalezienia Soji, oczekując przy tym, że ludzie, których opuścił i którzy mieli przez niego kłopoty, tak po prostu za nim pójdą. Idealnie podsumowała to zwłaszcza pani admirał w drugim odcinku, kiedy człowiek, który wcześniej krytykował Gwiezdną Flotę, teraz zażądał od niej statku i załogi: “Czysta, cholerna pycha.”
Tak jak i drugi sezon, oraz ujęcie wątku Borga w trzecim. Muszę to przetrawić, zwł., że są w w/w recenzji również elementy, z którymi się zgadzam.
ps. Po lekturze wrześniowego tekstu o UFP zrozumiałem w/w zachwyty, prawie... Jak ktoś odbiera Federację w ramach dyskursu postkolonialnego, przez pryzmat B7, SW i Firefly, a Picarda traktuje jako bardziej uczciwą - tj. wierzącą we własne słowa - wersję Julie Musante, to może uznać, że Łysy ma za co przepraszać. Choć z drugiej strony takie przeprosiny da się też odczytać jako cd. kompleksu Boga (ew. białego massa) - skoro przeprasza to znaczy, iż sądzi, że jest wszechmocny (tj. że teoretycznie był w stanie wszystkich uratować*). To jest dopiero pycha i protekcjonalne podejście. (Coś nie wyszła Kurtzmanowi z Chabonem ta dekonstrukcja.)
* Inna sprawa, że może i był, minimum w jakimś sensie, mógł zawołać Q.
