Tak mi się dziś przypomniało, jak ćwierć wieku temu mój znajomy na Picarda mówił Prykard...
Teraz to pasuje, bo faktycznie stary pryk z niego, co zresztą w serialu nie jest zamiatane pod dywan, a wręcz miejscami podkreślane (w sumie to nawet umrzeć mu się zdarzyło 🙂 ).
(nie zaglądam do tego wątku... nie zaglądam do tego wątku... nie zaglądam...)
A tak naprawdę to gratuluję Picardowi, że dożył tylu lat, chociaż ja wiem, że to sztucznie jest wywołane. Ogólnie zazdroszczę Patrickowi Stewartowi, że tak dobrze się trzyma. Jezu, oby jak najdłużej był z nami... Mojemu Tacie nie było to dane... 🙁
Ale ja rozumiem postać Picarda. Człowiek po tragicznych przejściach i traumach, a jednak dał radę psychicznie. To imponujące. Boże, chciałabym żyć w takim świecie, gdzie PTSD daje się uleczyć ot pstryknięciem palców (nie Q), a nie długą na lata psychoterapią i lekami. A na to wygląda, że XXV wiek jest pod tym względem perfekcyjny 😉
Jak obejrzę pierwszy odcinek nowego sezonu to dam znać.
