W nawiązaniu...
Jestem świeżo po lekturze nowej powieści naszej miłej forumowej Autorki. 🙂
"Księżyc, moje przeznaczenie" IMO czyta się świetnie.
Światy, w którym przyszło żyć i działać głównej bohaterce - zarówno ten ziemski jak i księżycowy - opisane są jasno, plastycznie i bez omijania nawet drażliwych tematów. Akcja zaś wije się gładko i ciekawie, od zwrotu do zwrotu, ani nie epatując przemocą i nadmiernym tempem, ani też nie nużąc czytelnika.
Przewracając ostatnią kartkę, czuje się niedosyt i apetyt na więcej. A to chyba mówi samo za siebie. 🙂
Brawo, Evivo i nie daj nam zbyt długo czekać na ciąg dalszy! 🙂
Tymczasem ja - w tym momencie - byłem ciekaw szczegółów wychwyconych czytelniczym, Twoim, okiem
No cóż, skoro tak... 🙂
Pierwsze co przychodzi mi na myśl to - w całkiem pozytywnym znaczeniu tego słowa - zwyczajność bohaterki.
Łatwo jest ją polubić, utożsamić się z nią, zrozumieć jej zagubienie i niepewność w kolejnych miejscach, coraz bardziej odległych od świata, w którym się wychowała. Nie przytłacza czytelnika geniuszem, ani super umiejętnościami.
Druga rzecz, to przyjemność odkrywania w trakcie lektury, że ta powieść to tak naprawdę prequel trylogii "Dusza" - a Monty to w gruncie rzeczy przodek Raula, i równie jak on fascynujący.
Trzecia sprawa, która IMO dobrze wpływa na całą opowieść, to ciekawe postacie w otoczeniu Leety: wirtualistka Susan, przypominająca swoimi zwyczajami całkiem dzisiejszych programistów [przynajmniej jeśli chodzi o zamiłowanie do swoiście pojmowanego porządku ;)] oraz tajemniczy przełożony Scott, który za swoimi staroświeckimi implantami ukrywa zapewne jeszcze niejedną niespodziankę.
I to na razie byłoby na tyle. 🙂
