Natomiast owa szpada jakoś mi nie podeszła.
A zaczytywałeś się w Dumasach w młodszym wieku? (Bo IMHO ma to wpływ na odbiór.*)
* Czy taki np. fragment nie jest czysto dumasowski?
"Jeden wszakże gość nie bardzo się obrotnemu karczmarzowi podobał. Był szlachcicem, i to chyba zamożnym. Pił jednak wstrzemięźliwie, jadł niewiele, nie opłacił noclegu. Zdawało się, że czeka na kogoś. Może jednak było inaczej, bo czas płynął, a szlachcic wciąż samotnie trwał w swoim kącie, nie przejawiając nawet śladu irytacji, czy zniecierpliwienia.
Mniej więcej godzinę po północy, wprawne ucho gospodarza pochwyciło stukot końskich kopyt na majdanie. Zaspanego pachołka siłą trzeba było wyganiać z kąta, w którym drzemał.
- Nuże, obwiesiu! - ponaglał rozeźlony pryncypał. - Cóż to, darmo chlebem gardło napychasz? Nuże, gość zajechał!
Jednak nim pachoł pobiegł, by pokazać drogę do izby i zająć się koniem przybyłego, drzwi otwarły się, wpuszczając chłodną noc i porywy wiatru, niosącego pierwsze krople wzbierającej ulewy. Podróżny zatrzymał się na progu, wzrokiem ogarniając rozochoconych biesiadników, potem spieszącego ku niemu wyrostka i oberżystę.
Drzwi pozostały otwarte, kilka głów zwróciło się ku nim. Chciano wołać, że zimno... Zamiast tego, głosy milkły kolejno.
Mężczyzna - był to szlachcic ogromnego wzrostu i barczysty, odziany w szkarłat i czerń - przytrzymywał lekko kapelusz z białym pióropuszem, drugą rękę zaś opuścił na gardę rapieru. Twarz zdradzała lat najwyżej czterdzieści, jednak wąsy i niewielka bródka były gęsto przetykane siwizną. Oczy, skryte pod namarszczonymi brwiami, spoglądały uważnie, badawczo ale i - by nie rzec: wrogo...
Pachołek, przewiercony tym spojrzeniem, wystraszył się wyraźnie, bo stanął, popatrując to na gościa, to na oberżystę.
Cisza trwała przez parę długich chwil.
- Szukam kogoś - rzekł szlachcic, bez słowa powitania i najwyraźniej nie zamierzając postąpić dalej w głąb izby. Wymawiał wyrazy z cudzoziemska, trudno jednak powiedzieć, jaki był ojczysty jego język.
Zaraz potem przenikliwe spojrzenie pobiegło ku mrocznemu zakątkowi izby. Siedzący tam od wielu godzin szlachcic powstał i, skinąwszy głową, uczynił dwa kroki w stronę szkarłatnego olbrzyma.
- Czekam na kogoś - rzekł równie zwięźle, spoglądając z uwagą.
Człowiek ten mógł mieć lat tyle samo, co przybyły. Ustępował mu wzrostem, nosił się jednak równie dumnie i godnie. Odziany był w barwy zielone, brązowe i czarne, podkreślone białymi koronkami.
Obaj mężczyźni przez chwilę oceniali się wzrokiem, po czym wymienili ukłony. Przybysz usunął się cokolwiek, by dać tamtemu przejście przez drzwi.
- Wielmożni panowie - zagadał oberżysta, odzyskując głos - po nocy... w taką noc...
Mężczyzna w szkarłacie cisnął coś do góry; oczy wszystkich podążyły za złotym migotaniem. Karczmarz chwycił monetę i ze zdumieniem patrzył na dukata z książęcej mennicy, wartego więcej, niż dwaj ludzie mogli przejeść i przepić w trzy dni. Gdy uniósł wzrok, by dziękować - szlachciców już nie było."
http://katedra.nast.pl/artykul/1294/-Kres-Feliks-W-Pieklo-i-szpada/
