W kwestii wiary, Boga i piekła to zawsze nie dawała mi spokoju szczególnie jedna kwestia (oprócz kilku innych). Kościół chrześcijański głosi, że zbawienie pochodzi nie z uczynków ale z wiary. Wszechmogący Bóg stworzył ludzi z góry wiedząc, że olbrzymia większość z nich nie będzie w niego wierzyć w przyszłości ale w innych bogów lub wcale. Tak wiec zgodnie z wolą bożą co roku zdecydowana większość ludzi idzie do piekła wiecznego i wszystko jest OK i w całkowitym porządku. Tylko jakoś nijak nie mogę tego pogodzić z tym wizerunkiem miłosiernego i sprawiedliwego Boga który według Kościoła ludziom grzechy odpuszcza i za nich umarł na krzyżu...?
Akurat pomyłka, bo to w protestanckiej teologii kładzie się nacisk na wiarę, co zresztą jest pokłosiem sięgającego zarania podziału na katolicyzm i protestantyzm sporu o wykupywanie sobie odpustów – znanego, za moich w każdym razie czasów, każdemu średnio gramotnemu piętnastolatkowi z lekcji historii. I to właśnie to podejście jest na pierwszy rzut oka dla wielu z nas (my=wychowani wśród katolików) szokujące („to jak, możesz gwałcić, zabijać, kraść i, jeśli wierzysz, idziesz do nieba”?).
Ale z samej wiary też nic nie będziesz miał. Uczynki też są do zbawienia potrzebne. "WSZYSTKO,
Ale jednak wiara według Kościoła jest tu podstawą. A zresztą ktoś może być takim kaleką od dziecka, że nic dla nikogo dobrego czy złego uczynić nie jest w stanie - i co wtedy, zbawiony nie będzie ? A co do zbawienia z uczynków to można przytoczyć zgoła inny biblijny cytat:
"Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, a to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił."(Efez 2,8-10). A zresztą sprzecznych, lub przynajmniej wyglądających na sprzeczne ze sobą twierdzeń - jest w Biblii dużo.
Jak najbardziej kaleka może czynić dobro i zło, już lepszym przykładem byłyby dzieci zmarłe wkrótce po narodzeniu i to w tym wypadku, owszem, toczą się teologiczne spory co z nimi zrobić. Co zaś do przytoczonego cytatu, to ma on chyba właśnie przeciwnie, niż chciałbyś mu przypisać znaczenie. Uczynki są wynikiem wiary. Niekoniecznie w biblijnego Boga, po prostu wiary w to, że z jakiś względów właściwym jest postępować dobrze.
Wracając jeszcze do katolickiej wątpliwości o której pisałem powyżej – często, chcąc wytłumaczyć podejście protestantów przytacza się opowieść o mędrcu, który szedł brzegiem morza i zastanawiał się jak ktokolwiek może zostać zbawiony. Przecież ludzie to świnie, mordują, kradną, kłamią. Wszyscy. „Ja sam jestem jeszcze jako tako w porządku, a przecież, gdybym chciał naprawdę uczciwie przeszukać pamięć, mógłbym sobie zarzucić takie rzeczy...” Szedł tak pustą plażą, aż w pewnym momencie ujrzał dzieciaka, który, wybudowawszy już zamek z piasku, znalazł sobie nową zabawę – wsypuje do wiaderka tyle piasku ile się zmieści i niesie do morza. „Co ty właściwie robisz, chłopcze?” – spytał mędrzec, zbity z tropu osobliwym widokiem. „Chcę zasypać morze piaskiem z plaży!” „Co? Przecież to niemożliwe, choćbyś sypał całe życie, nie zasypiesz morza, przecież to jakiś absurd” „Człowieku, wiesz, że człowiek nie może zasypać morza piaskiem, a sądzisz, że mógłbyś zasypać bezmiar bożego miłosierdzia złymi rzeczami, które czynisz? Przecież ono jest tysiąckroć szersze niż to morze w stosunku do plaży.
Zmierzam do tego, że podnosi się również czasem, że to co powiedział chłopiec-anioł można przecież odwrócić. Czy człowiek może w ten sam sposób „załatwić sobie zbawienie”? No jak, to ponad nasze siły... Mierzyć się ze Wszechświatem? Absurd. Zbawienie jest darem Boga. Uczynki zaś jedynie doń z naszej strony prowadzą.
