Flaminius zgadza się zostać prokuratorem.
Wyszedł na środek sali i skierował słowy ku dyktatorowi Scypionowi. Mimo iż stał przed najbardziej wpływowym człowiekiem w Rzymie, wygłosił mocnym i pewnym głosem naprędce ułożoną mowę oskarżycielską.
Drodzy Rzymianie! Staję dziś przed wami, aby pokazać, jak działa prawo w naszej Republice. Bez strachu i trwogi spoglądam na najpotężniejszego męża w całym Lacjum i oskarżam go o sprzeniewierzenie się sztuce wojennej podczas prowadzenia kampanii przeciwko Hannibalowi w zeszłym roku!
Gdy uspokoił się szmer na sali spowodowany jego słowami, podjął:
Scypionie Korneliuszu, nie poprowadziłeś naszych legionów ku zwycięstwie, tylko ku zgubie. Jak patrzysz matkom, żonom, dzieciom poległych żołnierzy w twarz? Zaniedbałeś swe obowiązki dyktatorze!
Czerwień obecna juz nie tylko na płaszczu dyktatora była najlepszym dowodem, że Flaminius trafił w czułe miejsce.
Zaufaliśmy ci, zawiodłęś. Jednakże, Republika nie zjada swoich dzieci. Oto dajemy ci szansę, abyś dokonał zemsty na wodolubnych punijczykach. Wiemy, ż w nadchodzącej kampanii wespniesz się na wyżyny swoich możliwości i nie zawiedziesz ludy rzymskiego, który dał ci imperium supremum. Dostajesz ostatnią szanse, Scypionie! Nie zmarnuj jej!
Flaminius spoczął w ławach swego stronnictwa, oczekując wyniku głosowania. BD jednogłośnie głosuje za winą dyktatora.
