Obejrzałem drugą połowę Masters of the Universe: Revelation. Dziwne pomieszanie. Adam przeżywa, giną za to Fisto z tym drugim, Czarodziejka i skeletorowy Panthor (co jakoś mnie najbardziej z tych zgonów ruszyło). Poza tym dostajemy sporo mniej lub bardziej udanego filozofowania w stylu typowym dla kosmicznego Marvela, ale i dla ledwo co przywołanego odcinka RGB*. Transformacja w He-Mana bez użycia miecza zmienia Adama w coś na kształt Hulka. Ustanowiona nową strażniczką zamku Greyskull Evil-Lyn - nie bez namów lojalnego Beast Mana (który ostatecznie zgodzi się nawet robić za jej odpowiednik Battle Cata) i rozgrywającego swoje Duncana - wyssie moc ze swojego (wyraźnie nie radzącego sobie z boskością) faceta 😉 , emancypując się spod jego wpływu jak jaka Harley Quinn (nawias pierwszy 😉 : skojarzenie tym silniejsze, że Skeletor w obecnym wydaniu jest b. jokerowaty; nawias drugi - przeszłość Lyn i jej relacji z czaszkogłowym 😉 została retconowana w stosunku do wersji 2002, teraz więcej w niej ofiary, niż silnej, niezależnej postaci), transformuje się w nowe bóstwo (mające kołnierzyk trochę jak Imperator z WH40k, trochę jak mGeorgiou), i zniszczy tamtejszą wersję Nieba (z nihilistycznych pobudek), a siły Piekieł uwolni. Wraz z tymi ostatnimi powróci potężniejszy niż kiedykolwiek Orko (pokonać bez trudu arcydemona Scare Glowa i stawić czoła Lyn - to jest coś 😉 ). Dostaniemy też trochę modnych wątków - (odwracalna) śmierć Adama z poprzedniej części wstrząśnie małżeństwem jego rodziców (przypominają się sequelowi Han i Leia), wszyscy też będą wszystkich przepraszać, utwierdzać emocjonalnie i zapewniać o ich wyjątkowości (dotyczy głównie tych dobrych) b. w stylu DISCO. Koniec końców zaś Teela przejmie dziedzictwo po matce (przełamując przy tym tradycyjne reguły rządzące Czarodziejkami) i pokona Lyn w pojedynku tyleż mocy, co argumentów (w efekcie ta ostatnia odejdzie zacząć nowe życie, w pierwszym geście dobrej woli zatrzymując Orko w świecie żywych). Potem zaś odnowi przyjaźń z Adamem deklarując, że champion i czarodziejka są sobie potrzebni i dopełniają się (pytanie przy tym czy ich finalny uścisk dłoni nie zwiastuje pogłębienia więzi 😉 ). A Skeletor, który stanie nawet po stronie dobra, ale w ostatniej chwili zmieni front, usiłując wykończyć Adama? Poniesie zasłużoną karę, bo przejmie nad nim kontrolę nosząca znak Hordy maszyna, której sługami okażą się Tri-Klops i Trap Jaw:
https://he-man.fandom.com/wiki/Motherboard
I jeszcze jedno - Andra najpierw zostanie przyjęta do królewskiej gwardii (w stopniu porucznika), a potem przejmie stanowisko ojca swojej przyjaciółki (przywróconego do królewskich łask, ale awansowanego na coś na kształt marszałka dworu czy kanclerza), co może by i nie było złe, gdyby nie zostało pokazane tak na skróty.
Jak widać elementy dobre są tam splecione ze złymi, fajne z wątpliwymi, a dominuje uczucie przesytu - podobnie jak w Transformers: Combiner Wars dostajemy za dużo dziania się (gdzie - w tym wypadku - są to często wątki urwane, zostawione bez konsekwencji), i zbyt przegięcie potężne moce są uruchamiane, by mogło to widza ruszać.
Przy czym wspomniałem o T:CW nieprzypadkowo, bo MotU:R w ostatecznym rachunku okazuje się produkcją niemal bliźniaczą - nie tylko równie nastawioną na efekciarstwo, ale i tak samo stargetowaną na zagorzałych (i mającą podobny kłopot z pozyskaniem ich dla siebie).
* https://trek.pl/forum/topic/powrot-ghostbusters/page/3/#post-245022
ps. Siennica tymczasem chwali:
https://naekranie.pl/recenzje/wladcy-wszechswiata-objawienie-sezon-1-czesc-2-recenzja
