Mark Hamill też się przewinął w napisach końcowych 🙂
W ogóle Amerykańce wykosztowali się na ten dubbing. Oprócz kapitana Picarda i Luke'a Skywalkera jest też admirał Adama i Trujący Bluszcz/Czarna Mamba.
Idąc za ciosem obejrzałem też Księżniczkę Mononoke która nominalnie jest Fantasy, więc nie bardzo pasuje do wątku, ale jako że jest często uznawana za bardziej dopracowaną i dojrzalszą wersją księżniczki z Doliny Wiatru to dopiszę tutaj. Rzeczywiście widać dużo podobieństw między filmami. Nie można mówić o plagiacie czy remake'u, bo historie są różne (z jednej strony mamy odległą przyszłość i skażoną Ziemię z drugiej późne średniowiecze i pradawne leśne bóstwa wypierane przez coraz bardziej zachłannych ludzi), ale w obu filmach chodzi o koegzystencję człowieka z naturą i destrukcyjną siłę nienawiści. Wizualnie oba filmy stoją na podobnym, wysokim poziomie, pod względem muzycznym wygrywa Nausicaa, cały czas przyłapuję się na nuceniu motywów ze ścieżki dźwiękowej. Na korzyść Mononoke na pewno trzeba zaliczyć postacie. O ile już w pierwszym filmie wielu antagonistów było nimi, bo uważali, że to co robią jest konieczne dla obrony ich rodzin, kraju, świata. Ale w Księżniczce Mononoke w prawie wszystkie postacie są niejednoznaczne, łącznie z bóstwami. Nawet przywódcę najemników, z którym bohaterowie stoczą ostateczny pojedynek poznajemy gdy ratuje księcia Ashitakę przed lokalnymi bandytami. Przeciwnikami bardziej niż ludzie są cechy charakteru: chciwość, nadmierna ambicja, zadufanie w siebie i w zdobycze techniki.
