Powtórzyłem sobie i LD "Crisis Point", i nie wiem czy nie awansował on właśnie w moich oczach na ulubiony, a może i najlepszy, epizod tej serii (jak dotąd?).
Fabułę chyba jeszcze wszyscy pamiętamy - po tym jak Beckett obala na planecie odcinka tyranię renesansowo ubranych szczurowatych, nie tylko uciskających, ale i jedzących, jaszczurowatych*, jej kapitańska mamuśka, choć - wbrew PD - kontynuuje jej dzieło (dając nawet tubylcom Replikatory, by sytuacja się nie powtórzyła), wysyła ją nawet nie do brygu, a do (ptakopodobnego) pokładowego Doradcy. Mariner zamiast męczyć się z psychologiem, którego uważa za nudziarza, woli poddać się autoterapii, i w tym celu przerabia (ideowo nawiązujący do barclay'owego holo-Voyagera) program ewaluacyjny Brada w film-psychodramę (z nawiązaniami do TMP, Abramsa, napisów końcowych ST VI i GEN-owo-timelessowo-ST trójkowych 😉 katastrof i lądowań), osadzając siebie w przypominającej tyleż Khana, co Mudda w krwawej DISCO-wersji, fanowskie Seram i Alersę, oraz późniejszą Osyreę, szwarccharakterzycy - Vindicty. Walka jej i jej "zbirów" (Rutherford i Tendi) z załogą Cerrttosa, a zwłaszcza finalne starcie z noszącą mundur GF holo-bliźniaczką, pozwala nam w końcu poznać protagonistkę serii od podszewki, odkryć jej skrywane kompetencję i idealizm, i zrozumieć - wbrew pozorom konformistyczny z natury - bunt na pokaz, oraz przekonać się jak bardzo - również wbrew pozorom - córka z rodzicielką się kochają. Przy okazji reszta centralnej fabularnie czwórki ma okazję błysnąć Flotowym idealizmem - D'Vana głośno odcinając się od niechlubnego oriońskiego dziedzictwa i odmawiając strzelania do kolegów, choćby holograficznych; Sam przechodząc wręcz na stronę "wroga" i z holo-Billupsem ratując resztę załogi (przy okazji widzimy jak mocno tych dwu łączą inżynieryjne, a może - o czym chyba Dreamweb wspominał - bardziej osobiste, fascynacje), Boimler - iście po kirkowemu zachwycając się swoim statkiem (inna sprawa, że Bradward B. spróbuje przy tym robić za cwanego lizusa i dostanie po nosie nawet trzy razy - najpierw uznany za czekoladowego truciciela 😉 , potem odkrywszy wiadomy rodzinny sekret koleżanki, a na koniec, bojąc się, że nie zapanuje nad językiem, robiąc z siebie głupka w czasie - już realnej - rozmowy z Freeman). Wszystko to składa się na całkiem znośny, a podszyty duchem roddenberryzmu, kawałek Trekowego psychologizowania.
Dodatkowe smaczki i żarciki - skopiowany najwidoczniej z komputerów Voyagera holograficzny da Vinci (uśmiercający w dodatku w finale chcącą po spockowemu zmartwychwstać z torpedy 😉 , holograficzną już, Vindictę), wybuch Carol, która w końcu sama trafiła do dziobatego 😉 psychologa nie mogąc uwierzyć w (lekką) przemianę córki, i miała dość jego paplania (wąteczek b. w stylu ORV 😉 **), czy błyskawiczna zmiana parametrów tytułowego holoprogramu przez Beckett (wyjaśniona w kanoniczno-manualowo-technobełkotliwo-zdroworozsądkowym stylu, że ona tylko kierunek nadaje, maszyna resztę robi sama) - w tym wspomniane filmowo-wizualne nawiązania, pogłębiają pozytywny efekt. A typowe dla LD tempo i przesada przestają razić gdy występują w opowieści-w-opowieści.***
Jednym słowem - może nawet 3/4 w skali Jammera.
* Co da się czytać jako nawiązanie do TOS-u i kaminarskich stosunków zarazem.
** Do robiącego za jego scenerię pełnego zieleni pomieszczenia włącznie.
*** Wniosek? McMahanie, zrób z całego Lower Decks wspominkową holopowieść Mariner, a wtedy - jeśli nie zbierzesz hejtu jak B&B za finał ENTka - wytrącisz broń z rąk swoim krytykom.
ps. Przywołany Jammer o odcinku:
https://www.jammersreviews.com/st-ld/s1/crisis-point.php
Bo, tak, i on się złamał i zrecenzował (pierwszy sezon) LD:
https://www.jammersblog.com/2021/07/02/doubling-back-for-lower-decks/
https://www.jammersreviews.com/st-ld/
